"1100px
Banner-wiki-2.png

Mahā Kassapa

Uit Dharma-Lotus
Versie door Beheerder (overleg | bijdragen) op 6 sep 2020 om 09:05
(wijz) ← Oudere versie | Huidige versie (wijz) | Nieuwere versie → (wijz)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Maha Kassapa

Categorie indeling
Home
Boeddhisme
Personen uit de Pali-canon
Personen uit de pali canon
Sangha
Arhats
Arhats
Ananda
Anuruddha
Assaji
Khema
Maha Moggallana
Mahā Kassapa
Pajāpatī Gotamī
Purna
Rahula
Subhūti
Sāriputta
Uppalavanna
Upâli
Yasodhara
Overigen
Alara Kalama
Ambapali
Aṅgulimāla
Bimbisara
Devadatta
Pasenadi
Dhamma wiel

Maha Kassapa was één van de belangrijkste leerling van Gautama de Boeddha (M.32) en leefde omstreek 500 voor Christus. Vooral na de dood van zijn leraar heeft Maha Kassapa een prominente rol gespeeld zoals tijdens het 1e boeddhistische concilie in Rajgir; hier werd de 1e versie van de Pali-canon samengesteld. Hoe wij heden ten dage het boeddhisme kunnen bestuderen is voor een groot deel te danken geweest aan deze man. Maha Kassapa wordt beschouwd als de eerste patriarch van de Ch'an of Zen-boeddhisme.

Zijn wereldse leven

Kassapa geboortenaam is Pippali en zijn geboorteplaats is Magadha in het dorp Mahātittha in India. Hij was zoon van de rijke brahmaan Kapila, zijn moeder heette Sumanādevi. Al op jonge leeftijd had hij de wens om asceet te worden maar hij beloofde zijn ouders voor hen te zorgen tot hun overlijden. Hoewel hij niet wilde liet hij zich overhalen om te trouwen met Bhadda Kapilani, dochter van een rijke brahmaan. Omdat ook zij liever als asceet leefde besloot het paar een celibatair leven te voeren.

Dit jonge, rijke echtpaar leefde jarenlang gelukkig en comfortabel. Zolang de ouders van Pipphali leefden, hoefden ze niet eens voor de boerderijen van het landgoed te zorgen. Maar toen zijn ouders stierven, namen ze de leiding over het grote landgoed.

Maar op een dag, toen Pipphali Kassapa de velden inspecteerde, gebeurde het dat hij, als met nieuwe ogen, zag wat hij zo vaak had gezien. Hij merkte op dat wanneer zijn volk ploegde, veel vogels zich verzamelden en gretig de wormen van de voren plukten. Deze aanblik, zo gewoon bij een boer, schrok hem nu. Het trof hem nu krachtig dat wat hem zijn rijkdom bracht, de opbrengst van zijn velden, verbonden was met het lijden van andere levende wezens. Zijn levensonderhoud werd gekocht met de dood van zoveel wormen en andere kleine wezens die in de grond leefden. Toen hij hierover nadacht, vroeg hij een van zijn arbeiders: Wie zal de gevolgen van zo'n actie moeten dragen? - U zelf, meneer, was het antwoord.

Geschokt door dat inzicht in kammische vergelding, ging hij naar huis en dacht na: "Als ik de last van schuld voor die moord moet dragen, wat heb ik dan aan al die rijkdom? Het zal beter zijn als ik het allemaal aan Bhadda geef en ga uit in het leven van de asceet. "

Maar thuis, ongeveer tegelijkertijd, had zijn vrouw een soortgelijke ervaring. Ook zij zag opnieuw met een dieper begrip van wat ze heel vaak eerder had gezien. Sesamzaadzaden waren in de open lucht verspreid om te drogen, en kraaien en andere vogels aten de insecten die door de zaden waren aangetrokken. Toen Bhadda haar dienaren vroeg wie het was die moreel verantwoording moest afleggen voor de gewelddadige dood van zoveel wezens, kreeg ze te horen dat de kammische verantwoordelijkheid van haar was. Toen dacht ze: 'Als ik zelfs maar zoveel onrecht doe, zal ik mijn hoofd niet boven de oceaan van wedergeboorten kunnen heffen, zelfs niet in duizend levens. Zodra Pipphali terugkeert, zal ik alles aan hem overhandigen en vertrek om het ascetische leven op te nemen. '

Toen ze allebei eenstemmig waren, lieten ze bleekgele stoffen en kleikommen van de bazaar voor zich halen en schoren elkaars hoofd. Ze werden dus als ascetische zwervers, en ze stelden de ambitie: "Degenen die Arahats in de wereld zijn, aan hen dragen we onze heenreis op!" Ze slingerden hun aalmoeskommen over hun schouders en verlieten het landgoed, onopgemerkt door de huisbedienden. Maar toen ze het volgende dorp bereikten, dat tot het landgoed behoorde, zagen de arbeiders en hun families ze. Huilend en weeklagend vielen ze op de voeten van de twee asceten en riepen uit: "Oh, lieve en nobele! Waarom wil je ons hulpeloze wezen maken?" - "Het is omdat we hebben gezien dat de drie werelden als een brandend huis zijn, daarom gaan we het dakloze leven in." Voor degenen die lijfeigenen waren, Pipphali Kassapa verleende hun vrijheid en hij en Bhadda vervolgden hun weg. de dorpelingen achterlatend nog steeds huilend.

zijn leven als monnik

Pippali ontmoette Gautama de Boeddha in het eerste jaar van diens verlichting en leraarschap. Toen Pippali vroeg opgenomen te kunnen worden in de sangha zei Boeddha dat hij het volgende moest gaan beoefenen:

Pijnlijke zekerheid en fijngevoeligheid moeten aanwezig zijn.'
Wat voor leerreden je ook zult horen die het goede bevatten, die moet je allemaal opnemen en overwegen.
Oplettend moet je naar de leer luisteren.
Voortdurend moet je oplettendheid bij het lichaam uitoefenen.
(S.16.11).

Pippali werd in de sangha opgenomen en kreeg de naam Kassapa. Later werd deze naam uitgebreid met "Mahā" om hem te onderscheiden van andere monniken met de naam Kassapa omdat hij grote eigenschappen had. Zo oefende hij strenge praktijken (dhutanga) uit, leefde voornamelijk in een bos of op een heuvel. Hij droeg gewaden die genaaid waren van zelf verzamelde lompen. Volgens de Pali-canon bereikte hij reeds op de achtste dag na opname de verlichting (S.16.11). Gautama de Boeddha prees Mahā Kassapa als voorbeeld wat betreft tevredenheid. Want Kassapa was tevreden met elk gewaad, met elke aalmoes, met elke slaapplaats, met elk gebruiksvoorwerp en elk geneesmiddel. (S.16.1). Eens kreeg Mahā Kassapa een beetje eten van een melaatse. Toen deze het voedsel in de nap deed, viel een vinger van die melaatse in de nap. Mahā Kassapa at het eten op en voelde geen afkeer tijdens het eten noch erna. (Thag. 1054-1057).

Mahā Kassapa vermeed zoveel mogelijk het gezelschap van anderen. Hij vond dat teveel afleiding en dan was concentratie moeilijk (Thag. 1051-1053). Na de rondgang naar aalmoezen ging Mahā Kassapa onvermoeid naar de top van een heuvel. Daar ging hij mediteren, vrij en ongebonden (Thag. 1058-1061). Hij hield ervan te vertoeven in de vrije natuur. Hij was graag in de heuvels bedekt met wijnranken waar heldere koele beken stroomden, waar de geluiden van olifanten en pauwhanen weerklonken, waar apen in bomen klommen en herten rondliepen, en waar groepen vogels rondvlogen. Op zulke plekken ging hij graag mediteren, vastberaden en oplettend. (Thag. 1062-1070). Mahā Kassapa verbleef echter soms ook bij de monniken in kloosters zoals blijkt uit meerdere suttas. Hij had enkele leerlingen die zijn strenge praktijken navolgden. (S.14.15).

Kassapa's relatie met de Boeddha

Het eerdere verslag heeft al aangetoond dat er een diepe innerlijke relatie was tussen Kassapa en de Boeddha. Deze relatie vond zijn oorsprong in hun vorige levens. Volgens de Jataka-verhalen was Kassapa in negentien gevallen verbonden met de Bodhisatta, vaak door een hechte familieband. Maar liefst zes keer was Kassapa de vader van Bodhisatta geweest (J. 155, 432, 509, 513, 524, 540), tweemaal was hij zijn broer (J, 488, 522) en vaak zijn vriend of leraar. Aangezien het dus niet hun eerste ontmoeting was, kunnen we begrijpen waarom zo'n onmiddellijke en sterke toewijding en oprechte toewijding aan de Boeddha ontstonden in Kassapa's hart bij de eerste aanblik van de Meester.

Uit Kassapa's laatste leven worden veel gesprekken gerapporteerd tussen de Boeddha en deze grote leerling. Het is drie keer voorgekomen dat de Meester tot hem sprak: "Spoort de monniken aan, Kassapa. Geef ze een toespraak over de Dhamma, Kassapa. Of ik, Kassapa, moet de monniken aansporen, of u. Of ik of u moet ze een toespraak over de Dhamma "(S. 16: 6). Deze woorden impliceren een hoge erkenning van het vermogen van Kassapa, omdat niet elke arahant de capaciteit heeft om de leer goed en effectief uit te leggen.

Het commentaar roept hier de vraag op waarom het Kassapa was die in dit opzicht door de Boeddha op gelijke voet werd geplaatst, en niet Sariputta en Maha Moggallana. De Boeddha deed dat, zegt het commentaar, omdat hij wist dat Sariputta en Maha Moggallana hem niet zouden overleven, maar Kassapa wel. Het kan ook zijn dat zowel Sariputta als Maha Moggallana op dat moment niet meer leefden. Uit alle teksten blijkt wel dat Boeddha Maha Kassapa, Sariputta Maha Moggallana op gelijke voet zette van elkaar en dat deze 3 monniken zijn beste leerlingen waren.

Hoewel de Boeddha het vermogen van Kassapa als exponent van de Dhamma zeer had geprezen, waren er drie keer dat Kassapa aarzelde om de monniken te instrueren nadat de Boeddha daarom had gevraagd. Hij weigerde niet omdat hij de inspanning en afleiding van het lesgeven wilde vermijden, maar omdat hij ontdekte dat die specifieke jonge monniken niet reageerden op zijn vermaningen.

In de eerste van de drie gevallen zei Kassapa dat het nu moeilijk was geworden om met sommige monniken te spreken; ze waren niet vatbaar voor advies, waren hardnekkig en accepteerden geen vermaningen met respect. Hij had ook gehoord dat twee monniken opschepten over hun bekwaamheid in het prediken en zeiden: "Kom, laten we eens kijken wie er dieper, mooier en langer zal prediken!" Toen de Boeddha hierover door Kassapa werd geïnformeerd, liet hij deze monniken oproepen en bracht ze weer tot rede, waardoor ze hun onvolwassen eigendunk opgaven (S. 16: 6). Daarom kunnen we zien dat het negatieve rapport van Kassapa nuttig bleek te zijn voor die monniken. Het is niet alleen gedaan om anderen te bekritiseren.

Ook bij de tweede gelegenheid wilde Kassapa geen monniken instrueren die niet vatbaar waren voor vermaning, die geen geloof in het goede hadden, die geen schaamte en angst voor onrecht hadden, die energie en begrip voor het goede misten.

Dit was in het algemeen een verklaring over een bepaald deel van de monniken, zonder verwijzing naar individuen. Van deze monniken zei Kassapa verder dat ze, in hun staat van verval, zijn als de afnemende maan die dagelijks verliest in schoonheid (vertrouwen), rondheid (schaamte), pracht (angst voor verkeerde handelingen), hoogte (energie) , en in de breedte (wijsheid) (S.16: 7).

Ook bij een derde gelegenheid vroeg de Boeddha Kassapa om de monniken te instrueren, en Kassapa sprak om dezelfde reden als voorheen zijn onwil uit. Het lijkt erop dat de Boeddha deze keer ook niet bij Kassapa heeft aangedrongen om van gedachten te veranderen en de monniken te vermanen, maar hij sprak zelf over de redenen voor hun gedrag:

'Vroeger, Kassapa, waren er oudsten van de Orde die in het bos woonden. Ze leefden van aalmoezen, droegen voddenmantels, gebruikten slechts het drievoudige gewaad, hadden weinig behoeften en waren tevreden, leefden afgezonderd en afstandelijk van de samenleving, energiek , en ze prezen en moedigden een dergelijke manier van leven aan. Wanneer zulke ouderlingen of jongere monniken een klooster bezochten, werden ze graag verwelkomd en geëerd als toegewijd aan de beoefening van de Dhamma. Dan zouden degenen die aldus die nobele monniken verwelkomden en eerden ook ernaar streven om hen na te bootsen in hun manier van leven, en dit zou hen lange tijd van groot nut zijn. "Maar tegenwoordig zijn Kassapa, degenen die geëerd worden wanneer ze een klooster bezoeken, geen monniken van een streng en oprecht leven, maar degenen die welbekend en populair zijn en die ruimschoots voorzien zijn van de vereisten van een monnik. Deze worden verwelkomd en geëerd, en hun gastheren proberen ze na te bootsen, wat hen lange tijd schade zal berokkenen. Daarom zal men terecht zeggen dat zulke monniken worden geschaad en overweldigd door wat schadelijk is voor het leven van een monnik. "

- Parafraseerd uit S.16: 8

Bij een andere gelegenheid vroeg Kassapa aan de Boeddha: "Wat is de reden dat er vroeger minder regels waren, maar dat er meer monniken werden opgericht met kennis van Arahatship, terwijl er nu meer regels zijn, maar minder monniken worden gevestigd met kennis van Arahatship? " De Boeddha antwoordde:

'Zo gebeurt het, Kassapa, wanneer wezens achteruitgaan en de ware Dhamma verdwijnt: dan zijn er meer regels en minder Arahats. Er zal echter geen verdwijning van de echte Dhamma zijn totdat er een schijn-Dhamma opkomt in de wereld. Maar wanneer een schijn Dhamma ontstaat in de wereld, er zullen meer regels zijn en minder Arahats. 'Maar, Kassapa, het is geen catastrofe van de vier elementen - aarde, water, vuur en lucht - waardoor de Dhamma verdwijnt. De reden voor zijn verdwijning is evenmin vergelijkbaar met de overbelasting van een schip waardoor het zinkt. Het is eerder de aanwezigheid van vijf nadelige attitudes die de verduistering en verdwijning van de Dhamma veroorzaken.

'Dit zijn de vijf: het is het gebrek aan respect en respect voor de Boeddha, de Dhamma, de Sangha, de training en voor meditatieve concentratie bij de monniken en nonnen, en mannelijke en vrouwelijke lekenliefhebbers. Maar zo lang aangezien er respect en respect is voor die vijf dingen, zal de Dhamma vrij blijven van verduistering en niet verdwijnen. '

- S.16: 13

Opgemerkt dient te worden dat volgens deze tekst de mannelijke en vrouwelijke lekenvolgers ook bewaarsters van de Dhamma zijn. Hieruit kunnen we concluderen dat zelfs wanneer de Dhamma in de vergetelheid is geraakt onder de monniken, hij nog steeds in leven zal blijven wanneer hij wordt geëerd en beoefend door de leken.

Andere verhandelingen in de Kassapa Samyutta gaan voornamelijk over de strenge manier van leven van Maha Kassapa, die door de Boeddha zeer werd geprezen en geprezen. Maar op een keer herinnerde de Boeddha Kassapa eraan dat hij nu oud was geworden en dat hij zijn grove, versleten voddenkleding lastig moest vinden om te gebruiken. Daarom, stelde de Boeddha voor, zou hij nu door huisbewoners aangeboden gewaden moeten dragen, ook hun uitnodigingen voor een aalmoesoffer moeten aanvaarden en bij hem in de buurt moeten wonen. Maar Kassapa antwoordde: 'Want ik ben in de loop van de tijd een bosbewoner geweest, ging de aalmoezen om en droeg voddenmantels; en zo'n leven heb ik bij anderen geprezen. ; en ook dat heb ik anderen geprezen. "

De Boeddha vroeg: 'Maar waarom leef je zo?' Kassapa antwoordde dat hij twee redenen had: zijn eigen welzijn hier en nu, en zijn medeleven met latere generaties dat, als hij over zo'n leven hoorde, het zou evenaren. Vervolgens zei de Boeddha: "Goed gesproken, Kassapa, goed gesproken! U hebt geleefd voor het geluk van velen, uit medeleven met de wereld, voor het welzijn en het welzijn van goden en mensen. U mag zich dan houden aan uw grove voddengewaad , ga uit voor een aalmoes en leef in het bos "(S.16.5).

'Dit is onze Kassapa', zei de Boeddha, 'is tevreden met alle gewaden, aalmoezen, onderdak en medicijnen die hij verkrijgt. Ter wille hiervan zal hij niets doen dat onfatsoenlijk is voor een monnik. Als hij geen van van deze vereisten is hij niet verontrust, en wanneer hij ze verkrijgt, maakt hij er gebruik van zonder zich vast te klampen of verliefd te zijn, geen fout te begaan, zich bewust te zijn van (mogelijke) gevaren en ze te kennen als een ontsnapping (van lichamelijke aandoening). van Kassapa, of door iemand die hem evenaart, zal ik u aansporen, monniken. Aldus vermaand, zou u op dezelfde manier moeten oefenen "(S.16: 1).

De Boeddha vermeldde ook dat Kassapa eveneens voorbeeldig was in zijn relatie tot de leken. Toen hij tussen de families ging op zijn aalmoes of op uitnodiging, dacht hij niet wenselijk dat mensen ruimschoots zouden kunnen geven en dingen van kwaliteit zouden kunnen geven, dat ze snel en respectvol zouden kunnen geven. Hij had dergelijke gedachten niet, maar bleef afstandelijk als de maan die van een afstand zijn milde licht werpt.

'Als Kassapa tussen families gaat, is zijn geest niet gehecht, niet ingehaald, niet geketend. Hij denkt eerder:' Laat degenen die winst willen verkrijgen winst behalen! Laat degenen die verdiensten willen verdienen verdiensten verdienen! ' Hij is blij en blij met de winsten van anderen, net zoals hij blij en blij is met zijn eigen winsten. Zo'n monnik is geschikt om onder families te gaan. 'Wanneer hij de leer predikt, zal hij dit niet doen omwille van persoonlijke erkenning en lof, maar omdat hij hen de leer van de Verhevene laat weten, zodat degenen die het horen het kunnen accepteren en dienovereenkomstig beoefenen. Hij zal prediken omdat van de voortreffelijkheid van de leer en uit mededogen en sympathie. "

- Parafraseerd uit S.16: 3,4

Maar de sterkste erkenning van de prestatie van Maha Kassapa, de hoogste lof die de Boeddha hem heeft gegeven, kan worden gevonden in een sutta waar wordt gezegd dat Maha Kassapa naar believen zou kunnen bereiken, net als de Boeddha zelf, het vier fijne materiaal en de vier immateriële meditatieve absorptie, het stoppen van waarneming en gevoel, en zou ook de zes supernormale kennis (abhinna) kunnen bereiken, die de supernormale krachten omvat en uitmonden in het bereiken van Nibbana (S.16: 9). Hier verschijnen zijn krachtige meditatieve prestaties, die gelijk zijn aan die van de Boeddha, als een karakteristieke eigenschap van Maha Kassapa's geest. Door die diepe meditatieve rust kon hij zich onverstoord aanpassen aan alle externe situaties en leven als een van de weinige wensen, materieel en sociaal.

In zijn verzen bewaard in de "Verzen van de ouderlingen" (Theragatha) prijst Maha Kassapa keer op keer de vrede van de jhanas (meditatieve absorptie). Hij was iemand die van overvloed naar overvloed ging. In zijn lekenleven had hij geleefd in de overvloed van rijkdom en harmonie. Als monnik woonde hij in de overvloed aan jhanische ervaringen, gestimuleerd door zijn eerdere leven in de Brahma-wereld. Hoewel hij in sommige teksten erg streng lijkt, mag dit ons er niet toe brengen te geloven dat hij van nature hard was. Toen hij af en toe anderen berispte in stamwoorden, deed hij dat om pedagogische redenen om hen te helpen. Dit zullen we vooral zien als we omgaan met zijn relatie met Ananda.

Relaties met leerlingen en mede monniken

Van een zo zeer toegewijd aan het meditatieve leven als van Maha Kassapa kon niet worden verwacht dat hij veel leerlingen had willen accepteren en opleiden; en in feite vermelden de canonieke teksten slechts een paar leerlingen van hem.

Een van de weinige opgenomen verhandelingen van Kassapa aan de monniken heeft betrekking op het overschatten van iemands verworvenheden:

'Er kan een monnik zijn die verklaart dat hij de hoogste kennis heeft verworven, die van het arahatship. Vervolgens onderzoekt en ondervraagt ​​de Meester, of een discipel die in staat is de gedachten van anderen te kennen. Wanneer ze hem ondervragen, wordt die monnik in verlegenheid gebracht en De vraagsteller begrijpt nu dat de monnik deze verklaring heeft afgelegd door zichzelf uit eigenwijsheid te overschrijven. Vervolgens ziet hij, gezien de reden ervoor, dat deze monnik veel kennis heeft opgedaan van het onderwijs en de bekwaamheid daarin, waardoor hij zijn overschatting van zichzelf om de waarheid te zijn. Hij dringt de geest van die monnik binnen en ziet dat hij nog steeds wordt belemmerd door de vijf hindernissen en halverwege is gestopt terwijl er nog meer te doen is. " - A.10: 86

Afgezien van de weinige gevallen waarin Maha Kassapa spreekt met niet nader genoemde monniken of een groep monniken, vermelden de teksten alleen zijn relatie met Sariputta en Ananda. In de Kassapa Samyutta zijn twee gesprekken tussen Maha Kassapa en Sariputta opgenomen. Bij beide gelegenheden was het 's avonds, na meditatie, dat de eerbiedwaardige Sariputta de eerbiedwaardige Maha Kassapa ging bezoeken.

In de eerste tekst vroeg Sariputta: "Er is gezegd, vriend Kassapa, dat men zonder ijver en zonder angst voor kwaad doen niet in staat is om verlichting te verkrijgen, niet in staat is Nibbana te bereiken, niet in staat om de hoogste veiligheid te bereiken, maar dat met ijver en met angst van verkeerd handelen, is iemand in staat tot zulke verworvenheden. In hoeverre is hij niet in staat tot zulke verworvenheden en in hoeverre is hij daartoe in staat? "

'Wanneer, vriend Sariputta, een monnik denkt:' Als er slechte en ongezonde toestanden zouden ontstaan ​​die tot nu toe niet in mij zijn opgekomen, zou dat mij schade berokkenen ', en als hij dan geen ijver en angst voor wangedrag opwekt, dan ontbreekt aan vurigheid en angst voor verkeerd doen. Als hij denkt: 'Als slechte en ongezonde toestanden die nu in mij zijn opgekomen niet worden opgegeven, zou dat me schade toebrengen', of: 'Als er geen ongezonde, gezonde toestanden zouden ontstaan, zou dit mij schade berokkenen ', of:' Als de ontstane heilzame toestanden zouden verdwijnen, zou dit mij schade berokkenen ', als ook bij deze gelegenheden een monnik geen ijver en angst voor onrechtvaardigheid opwekt, dan mist hij deze eigenschappen, en omdat hij ze niet heeft, is hij niet in staat verlichting te bereiken, niet in staat Nibbana te bereiken, niet in staat om de hoogste veiligheid te bereiken.Maar als een monnik (bij die vier gelegenheden voor de juiste inspanning) ijver en angst voor verkeerde daden opwekt, is hij in staat om verlichting te bereiken, in staat om Nibbana te bereiken, in staat om de hoogste veiligheid te bereiken " - S.16: 2; gecondenseerd

Bij een andere gelegenheid stelde Sariputta Maha Kassapa enkele vragen die men misschien niet had verwacht: of de Volmaakte (Tathagata) na de dood bestaat, of niet bestaat, of (in zekere zin) beide bestaat en niet bestaat, of niet bestaat en ook niet bestaat bestaat niet.

In elk geval antwoordt Maha Kassapa dat dit niet is verklaard door de Verhevene. En toen hem werd gevraagd waarom niet, zei hij: 'Omdat het geen nut heeft en niet tot de grondbeginselen van het heilige leven behoort, omdat het niet leidt tot afkeer (van wereldlijkheid), noch tot onthechting, ophouden, (innerlijk) vrede, directe kennis, verlichting en Nibbana. "

'Maar wat, vriend, verklaarde de Verhevene?' 'Dit is lijden - zo, vriend, heeft de Verhevene verklaard. Dit is de oorsprong van lijden - het ophouden van lijden - de weg naar het ophouden van lijden - zo, vriend, heeft de Verhevene verklaard. En waarom? Omdat? het bevordert het voordeel en behoort tot de grondbeginselen van het heilige leven, omdat het leidt tot afkeer (van wereldlijkheid), tot onthechting, ophouden, (innerlijke) vrede, directe kennis, verlichting en Nibbana "

- S. 16:12

We hebben geen traditie waarom Sariputta deze vragen stelde, die voor een arahant volledig duidelijk hadden moeten zijn. Het is echter niet onmogelijk dat dit gesprek plaatsvond onmiddellijk na Kassapa's wijding en voordat hij Arahatship bereikte, en dat Sariputta hem op die manier wilde testen; of misschien was het omwille van andere monniken die mogelijk aanwezig waren.

De Majjhima Nikaya registreert een sutta (nr. 32, Mahagosinga Sutta) waarin Maha Kassapa deelnam aan een groepsgesprek met verschillende andere vooraanstaande discipelen onder leiding van Sariputta. Destijds woonden deze oudsten van de Orde samen met de Boeddha in het Gosinga Woud, en op een heldere maanverlichte nacht benaderden ze Sariputta voor een discussie over de Dhamma. Sariputta verklaarde: "Verrukkelijk is dit Gosinga-woud, het is een heldere maanverlichte nacht, de salabomen staan ​​in volle bloei en het lijkt alsof er hemelse geuren rondzweven." Vervolgens vroeg hij elke vooraanstaande ouderling in de groep - Ananda, Revata, Anuruddha, Maha Kassapa en Maha Moggallana - wat voor monnik dat Gosinga-bos kon verlichten. Maha Kassapa antwoordde, net als de anderen, volgens zijn eigen temperament. Hij verklaarde dat een monnik die het Gosinga-woud kon verlichten, een bosbewoner zou zijn, iemand die aalmoezen zou dragen, die voddenmantels droeg, die slechts drie gewaden bezat, die weinig wensen had, tevreden, afstandelijk, niet gezellig was, energiek , en wie zou loven over elk van deze kwaliteiten. Hij zou ook deugdzaamheid, concentratie, wijsheid bezitten. bevrijding en de kennis en visie van bevrijding, en zou loven over elk van deze verworvenheden.

Bij de eerste gelegenheid (gerelateerd aan S. 16:10) vroeg Ananda aan Kassapa of hij met hem mee zou gaan naar het klooster. Kassapa weigerde echter en vroeg Ananda om alleen te gaan. Maar Ananda leek erop gebrand dat Kassapa een Dhamma-lezing met de nonnen zou houden, en hij herhaalde zijn verzoek tweemaal. Kassapa stemde er uiteindelijk mee in om te gaan en hield een toespraak voor de nonnen. Maar het resultaat bleek heel anders te zijn dan Ananda had verwacht. Een van de nonnen, Thullatissa bij naam, verhief haar stem om een ​​nogal aanstootgevende opmerking te maken: 'Hoe kon de Eerwaarde Kassapa veronderstellen Dhamma te spreken in aanwezigheid van de Eerwaarde Ananda, de geleerde wijze? Dit is alsof een naaldventer wilde verkoop een naald aan de naaldmaker. '

Het was duidelijk dat deze non de zachte prediking van Ananda verkoos boven Kassapa's strenge en soms kritische benadering, die misschien haar eigen zwakheden heeft aangeraakt.

Toen Kassapa de opmerkingen van de non hoorde, vroeg hij Ananda: 'Hoe is het, vriend Ananda, ben ik de naaldventer en jij de naaldmaker, of ben ik de naaldmaker en jij de naaldventer?'

Ananda antwoordde: 'Wees toegeeflijk, eerbiedwaardige meneer. Ze is een dwaze vrouw.

'Pas op, vriend Ananda, anders kan de Sangha je verder onderzoeken. Hoe was het, vriend Ananda, was jij het naar wie de Verhevene verwees in aanwezigheid van de Sangha toen hij zei:' Ik, o monniken, kan naar believen bereiken de vier fijnstoffelijke en immateriële meditatieve absorpties, het ophouden van waarneming en gevoel, de zes supernormale kennis en ook Ananda kan dat bereiken '?'

'Niet waar, eerbiedwaardige meneer.'

'Of zei hij:' Kassapa kan dat ook bereiken '?'

Uit het bovenstaande verslag zien we dat de eerbiedwaardige Maha Kassapa niet van mening was dat Ananda's verzoenende antwoord adequaat was, of de situatie volledig recht deed. Thullatissa's opmerkingen toonden haar persoonlijke gehechtheid aan Ananda, die altijd een favoriet was bij vrouwen en die ook zijn krachtige steun had gegeven aan de oprichting van de Orde van Nonnen (Bhikkhuni Sangha). Deze emotionele relatie tussen Thullatissa en Ananda kon niet zomaar terzijde worden geschoven door Ananda's algemene opmerking. Vandaar dat Kassapa reageerde op een manier die op het eerste gezicht nogal hard lijkt: 'Pas op, vriend Ananda, anders kan de sangha je verder onderzoeken!' Dit was om te zeggen dat Ananda zich niet te veel zou moeten bezighouden met de bediening van de nonnen, omdat van hun kant gehechtheid zoals die van Thullatissa daaruit zou kunnen groeien, en ervoor zorgen dat anderen twijfels over hem koesteren. Kassapa's antwoord moet daarom worden gezien als het ernstige advies van een smetteloze arahant aan iemand die die staat nog niet had bereikt. Toen Kassapa onmiddellijk daarna zei dat de Boeddha zijn eigen meditatieve verworvenheden gelijk had verklaard aan die van hemzelf, en niet die van Ananda, kan dit worden opgevat als een verwijzing naar de heel andere spirituele status van de twee; en het kan voor Ananda een aansporing zijn geweest om naar die verworvenheden te streven. De non Thullatissa verliet echter de Orde. dit kan worden opgevat als een verwijzing naar de sterk verschillende spirituele status van de twee; en het kan voor Ananda een aansporing zijn geweest om naar die verworvenheden te streven. De non Thullatissa verliet echter de Orde. dit kan worden opgevat als een verwijzing naar de sterk verschillende spirituele status van de twee; en het kan voor Ananda een aansporing zijn geweest om naar die verworvenheden te streven. De non Thullatissa verliet echter de Orde.

Een ander gesprek tussen de eerbiedwaardige Maha Kassapa en Ananda ontstond bij de volgende gelegenheid (gerelateerd aan S.16: 11). Eens maakte de eerbiedwaardige Ananda een wandeltocht door de Southern Hills, samen met een groot gezelschap van monniken. Dit was in een tijd waarin dertig voornamelijk jonge monniken, leerlingen van de eerbiedwaardige Ananda, de mantel hadden opgegeven en waren teruggekeerd naar het lekenleven. Nadat de eerbiedwaardige Ananda zijn tournee had beëindigd, kwam hij naar Rajagaha en ging naar de eerbiedwaardige Maha Kassapa. Toen hij hem had begroet en was gaan zitten, zei Kassapa dit:

'Wat zijn de redenen, vriend Ananda, in het belang waarvan de Gezegende had gezegd dat slechts drie monniken hun aalmoesmaaltijd onder gezinnen zouden moeten nemen?' 'Er zijn drie redenen, eerbiedwaardige meneer: het is voor het in bedwang houden van slecht opgevoede personen, voor het welzijn van goede monniken en uit respect voor de lekenfamilies.'

'En dan, vriend Ananda, waarom ga je op tournee met die jonge, nieuwe monniken wier zintuigen ongeremd zijn, die niet matig eten, niet waakzaam zijn? Het lijkt erop dat je je gedraagt ​​als iemand die de maïs vertrapt. Het lijkt erop dat je het geloof vernietigt van de families. Uw aanhang gaat uit elkaar, uw nieuwe starters vallen weg. Deze jongere kent echt zijn eigen maat niet! "

'Grijze haren zitten nu op mijn hoofd, eerbiedwaardige meneer, en toch kunnen we er niet aan ontsnappen dat we door de eerbiedwaardige Maha Kassapa' jong 'worden genoemd.'

Maar de eerbiedwaardige Maha Kassapa herhaalde opnieuw precies dezelfde woorden die hij had gesproken.

Dit had een einde kunnen maken aan deze kwestie, aangezien Ananda niet ontkende dat de smaad gerechtvaardigd was. Hij maakte alleen bezwaar tegen de kwetsende manier waarop Maha Kassapa zijn afkeuring had uitgesproken. Als reactie op de vermaning zou Ananda hebben geprobeerd zijn leerlingen onder strengere discipline te houden. Maar nogmaals, deze zaak werd gecompliceerd door een non, Thullananda, die samen met Thullatissa een van de 'zwarte schapen' van de Bhikkhuni-orde was. Ze had gehoord dat Ananda door de eerbiedwaardige Maha Kassapa een 'jongere' was genoemd, en vol verontwaardiging uitte ze haar protest door te zeggen dat Kassapa niet het recht had om een ​​wijze monnik als Ananda te bekritiseren, aangezien Kassapa vroeger een asceet van een ander was geweest school. Op die manier leidde Thullananda de kwestie van de monastieke discipline om in persoonlijke afleiding. Bovendien had ze ongelijk, zoals ons eerdere account heeft aangetoond.

Toen de eerbiedwaardige Maha Kassapa de uiting van Thullananda hoorde, zei hij tegen Ananda: 'Onbezonnen en onnadenkend zijn de woorden van de non Thullananda. Sinds ik het huiselijke leven verliet, heb ik geen andere leraar gehad dan de Verhevene, de Heilige, de Volkomen Verlichte "(S.16: 11).

Het overlijden van Gautama de Boeddha

Mahā Kassapa was niet aanwezig bij het overlijden van Gautama de Boeddha in Kushinagar. Boeddha was daar met Ananda en een klein gevolg dat niet goed wist hoe ze de crematieplechtigheden moesten organiseren. Algemeen werd aangenomen dat wanneer Boeddha zou overlijden Mahā Kassapa alles zou regelen. Maar deze was met een grote groep monniken onderweg van Pāvā naar Kushinagar en kreeg van een asceet (Ajīvaka) te horen dat hun leraar reeds zeven dagen geleden was overleden. Het duurde hierna nog enkele dagen voor Mahā Kassapa in Kushinagar de plechtigheden kon organiseren.

Gautama de Boeddha had voor zijn dood tegen Ananda gezegd dat er geen nieuwe leider van de Sangha zou komen, de Dharma was de leider. Ook zei hij dat er een vergadering diende te komen waarin vastgesteld zou worden welke soetra's, boekdelen en lezingen in de Pali-canon zouden komen en welke niet. Omdat Mahā Kassapa de oudste was wierp hij zich op als voorzitter van het 1e concilie.

Ook tijdens dit concilie zijn er meerdere geschillen geweest tussen Ānanda en Mahā Kassapa. Ānanda vond dat er teveel van Boeddha's mensbeeld werd gehaald en dat er getracht werd middels de teksten een heilige van hem te maken. Ook met Gautama's oproep om kleine orderegels weg te laten en andere regels vanuit een tijdsbeeld te bezien werd te weinig gedaan naar Ānanda's zin. Mede de strengheid van Mahā Kassapa ontstond er tijdens dit 1e concilie het zaadje dat honderden jaren later zou leiden tot een twee-scheuring binnen de sangha.

Overlijden van Mahā Kassapa

Het is onduidelijk hoe oud Mahā Kassapa is geworden. Vast staat dat hij heel oud is geworden en sommige bronnen spreken van 120 jaar maar dat is niet zeker.