Boeddhistische kosmologie: verschil tussen versies

[[File:Borobudur_Mandala.svg|thumb|350px|Het plan van het Borobudur-tempelcomplex op Java weerspiegelt de drie belangrijkste niveaus van de boeddhistische kosmologie. Het hoogste punt in het midden symboliseert Boeddhaschap.]]

[[File:Panoramic_views_of_Borobudur.jpg|thumb|350px|Borobudur opJava, Indonesië]]

De synthese van deze gegevens tot één alomvattend systeem moet vroeg in de geschiedenis van het boeddhisme hebben plaatsgevonden, aangezien het systeem dat wordt beschreven in de Pāli Vibhajyavāda-traditie (vertegenwoordigd door de huidige Theravādins) het eens is, ondanks enkele kleine inconsistenties in de nomenclatuur, met de Sarvāstivāda- traditie die wordt bewaard door Mahāyāna-boeddhisten.

De gehele Boeddhistische kosmologie met alle werelden, hemelen, hellen zit er schematisch als volgt eruit:

====- Lagere hemelen (wereld van Sumeru) ====

* Trāyastrioaṃśa; De wereld "van de drieëndertig (deva's)" is een brede vlakke ruimte op de top van de berg Sumeru, gevuld met de tuinen en paleizen van de deva's. De heerser is "Śakrodevānām indra, heer van de deva's". Naast de gelijknamige Drieëndertig deva's, wonen hier vele andere deva's en bovennatuurlijke wezens, waaronder de bedienden van de deva's (nimfen). Sakka en de deva's eren wijzen en heilige mannen. Veel deva's die hier wonen, leven in herenhuizen in de lucht. De wezens van deze wereld zijn 460 meter lang en leven 36.000.000 jaar. De hoogte van deze wereld is 80 yojana's boven de aarde.

De Vivartasthāyikalpa begint wanneer het eerste wezen in Naraka wordt geboren, waardoor het hele universum met wezens wordt gevuld. Tijdens de eerste antarakalpa van deze eon neemt de duur van mensenlevens af van een enorm maar onbepaald aantal jaren (maar in ieder geval enkele tienduizenden jaren) naar de moderne levensduur van minder dan 100 jaar. Aan het begin van de antarakalpa zijn mensen over het algemeen nog steeds gelukkig. Ze leven onder de heerschappij van een universele monarch of "koning die het wiel draait", die verduidelijking nodig had. De Mahāsudassana-sutta (DN.17) vertelt over het leven van een cakravartin-koning, Mahāsudassana (Sanskriet: Mahāsudarśana), die 336.000 jaar leefde. De Cakkavatti-sīhanāda-sutta (DN.26) vertelt over een latere dynastie van cakravartins, Daḷhanemi en vijf van zijn nakomelingen, die een levensduur hadden van meer dan 80.000 jaar. De zevende van deze reeks cakravartins brak met de tradities van zijn voorvaderen en weigerde op een bepaalde leeftijd afstand te doen van zijn positie, de troon door te geven aan zijn zoon en het leven van een śramaṇa in te gaan.. Als gevolg van zijn latere wanbestuur nam de armoede toe; als gevolg van armoede begon diefstal; als gevolg van diefstal werd de doodstraf ingesteld; en als gevolg van deze minachting voor het leven werden moorden en andere misdaden hoogtij.

Onze huidige tijd is tegen het einde van de eerste antarakalpa van deze Vivartasthāyikalpa, wanneer de levensduur minder dan 100 jaar is, na het leven van Gautama de Boeddha, die 80 jaar oud werd.

Er wordt geprofeteerd dat de rest van de antarakalpa ellendig zal zijn: de levensduur zal blijven afnemen en alle kwade neigingen uit het verleden zullen hun ultieme destructiviteit bereiken. Mensen leven niet langer dan tien jaar en trouwen als ze vijf zijn; voedsel zal arm en smakeloos zijn; geen enkele vorm van moraliteit zal worden erkend. De meest minachtende en hatelijke mensen zullen de heersers worden. Incest zal hoogtij vieren. Haat tussen mensen, zelfs leden van dezelfde familie, zal groeien totdat mensen aan elkaar gaan denken zoals jagers aan hun prooi doen.

====Tweede antarakalpa====