Gautama de Boeddha: verschil tussen versies

Gautama ging zelden in op wat verlichting precies inhield, maar gaf toe de hoogste staat te hebben bereikt. Op vragen antwoordde hij: “Volg het pad en ervaar het zelf.” Toch weten we uit biografische bronnen dat verlichte personen ziek konden zijn, zoals toen Gautama in 526 v.Chr. door arts Jivaka werd behandeld voor “disharmonie van de lichaamsvochten” met oliemassages en laxeermiddelen. Dit ontkracht het idee dat een verlichte een “superpersoon” is. In 524 v.Chr. werd Gautama “mahãpurisa” (supermens) genoemd, vooral na een bezoek aan Vesãli, waar hij werd gevraagd de droogte te bestrijden. Toevallig begon het te regenen bij zijn aankomst, wat als een wonder werd gezien. Met hulp van geleerden zoals Anãnda en Jivaka stelde hij hygiëneregels op om cholera-uitbraken te voorkomen, wat zijn status versterkte. Hij keerde na veertien dagen terug naar Rãjagaha om overdreven verering te vermijden.

===de Sangha===

De Sangha groeide, maar het idee van een vredige gemeenschap zonder problemen is onjuist. In het Ghosita-klooster in Kosambi leidde een conflict over een hygiëneregel tot een scheuring. Een bhikkhu werd uitgesloten wegens het niet verversen van een waterreservoir, maar zijn populariteit zorgde ervoor dat medestanders dreigden de Sangha te verlaten. Dit escaleerde tot handgemeen, maar Gautama wist het conflict te beslechten. De groei van de Sangha vereiste meer regels, wat tegen de kern van de dharma inging, die juist om totale overgave vraagt. Voor gevorderde leerlingen introduceerde Gautama de [[tantra]], of “geheime leer”, gebaseerd op de drie dharmazegels: leegte (sunnata), kenmerkloosheid (animitta) en doelloosheid (appanihita). Deze inzichten maakten regels overbodig en vereisten diepe, meditatieve transformatie.

==Gautama de Tathagata==