Gautama de Boeddha: verschil tussen versies

Het is niet geheel duidelijk hoe de eerste periode na zijn verlichting is verlopen. Wel is duidelijk dat hij ongeveer 5 tot 7 weken in Uruvela is gebleven en dat hij in deze periode veelvuldig gemediteerd heeft. Centraal in deze periode stond de vraag: “En wat nu?” Zijn hele zoektocht was gericht om de bron van het lijden te achterhalen en deze te kunnen elimineren. Nu hij zijn zoektocht afgerond had wist hij nog niet precies wat hij met deze kennis moest gaan doen en in eerste instantie twijfelde hij of de leer überhaupt wel over te dragen was. Het was geen technische leer, niet rationeel maar juist inzichtelijk, subtiel, abstract en enkel vanuit ondervinding in meditatie te ervaren. Deels gaat het verhaal dat hij veel contact had met kinderen uit de omgeving en opmerkte dat hij zijn leer op hen toch kon overdragen. Deels gaat het verhaal dat hij door verschillende meditatieperiodes steeds gezeten onder een andere boom, tot de realisatie kwam dat hij zijn leer moest gaan uitdragen, hij wist alleen nog niet hoe.

Tijdens het observeren van een lotusvijver viel hem op hoe verschillend de lotusbloemen waren. Niet alleen qua ontwikkeling in groeistadium, maar ook qua kleur en vorm. Hij bedacht hoe verschillend de mensen zijn en dat er niet zo heel veel verschil is tussen een mens en een lotusbloem. Zodoende realiseerde hij zich dat zijn leer niet strikt diende te zijn maar op verschillende manieren moet kunnen worden uitgelegd. Hij verkoos zijn oude leraren Ãlãra en Uddãlaka als eerste proefpersonen want hij achte hen beiden in staat spoedig de verlichting te kunnen bereiken. Op zijn tocht terug ontmoette hij de asceet Upaka die hem vertelde dat Uddãlaka enige dagen geleden was overleden. Ook Ãlãra bleek onlangs overleden te zijn. Gautama de Boeddha besloot toen op zoek te gaan naar zijn 5 asceten-vrienden die hij in het hertenkamp in Isipathana[38] nabij de stad Varanasi vond.  

In andere teksten komt vaker naar voren dat Gautama de Boeddha na zijn verlichtingservaring, als Boeddha zijnde, ervoer tot een andere categorie van wezens te behoren en dat alleen de uiterlijke verschijningsvorm overeenkwam met hen die nog niet verlicht waren. Het is moeilijk hier geen egocentrisme in te gaan zien. Gautama bleef in de rest van zijn leven een bedelmonnik, had geen privileges en gedroeg zich niet anders dan andere monniken. Maar in zijn leer gold, dingen zijn zoals ze zijn, en een verlicht persoon was fundamenteel anders dan een niet-verlicht persoon.

In zijn eerste lezing, welke “Dhamma Cakka Pavattana Sutta“ is gaan heten legde Gautama de Boeddha voor het eerst de 4 edele waarheden uit en dit was ook voor het eerst dat hij sprak als leraar en zijn dharma aan anderen uitlegde. Kondañña was de eerste die de leer van Gautama de Boeddha volledig begreep en werd de eerste bhikkhu. In diezelfde periode is hij de soetra van de kenmerken van het niet-ik gaan uitleggen en dit was een fundamenteel andere visie dan welke leer of leraar tot dan toe had uitgelegd namelijk die waarin de ik-individu niet bestaat en dat de ziel niet bestaat en dat reïncarnatie zielloos is net als persoonlijkheid zielloos is. Dit sluit geheel aan bij zijn eerste lezing waarin hij onder andere uitlegt dat alles veranderlijk is. Binnen 3 maanden bereikten alle 5 zijn leerlingen de verlichting[44] en werden zodoende arhat[45]. Deze 6 verlichte personen bleven bij elkaar en Gautama de Boeddha noemde dit de sangha; een gemeenschap van degenen die in harmonie en in aandacht leven.